محسن توحیدیان ▪️   گنجشک را صبح چه نام می‌دهد بر میزِ صبحانه به زیر تجیرِ ابر؟ قاشقی می‌کاود باغچه را به جستنِ کرمِ پشیمانی کاردی به تفاهم می‌ایستد میان من و مناره‌ای  که در لیوان چایی غرق می‌شود منقاری دانه می‌چیند از سرانگشتان فساد که نشان سکندر و نوشروان است کشنده‌ی دریاها پیامبرِ اسرارِ … بیش‌تر بخوانید “تجیرِ ابر” »

محسن توحیدیان ▪️ (برای سعید اسکندری) ما بر اثر تو درگذشته‌ایم و از این است که مرگ‌مان نیست آه ای که دیده‌ای ماهیان پرنده را در آب‌های وهمِ باروک که بر چشمان فلیباس می‌دمیده‌اند ای که جویده‌ای تو نیز  به دندان گس گل عمر اسفندیار را آه ای که به نام می‌شناسمت اما هنگام که … بیش‌تر بخوانید “بر اثر تو” »

محسن توحیدیان ▪️   روزی نمانده تا تسلیمِ باطل کنم اشکی نمانده تا بیفشانم بر بادهای تجرید از جیب که افتاده این مغاک در دلم؟ مگر پرندگان تاریکی دانسته‌اند که راه به مبهوت کشیده‌ام؟ مگر آن‌که بر دروازه‌ی تسلیم شیهه می‌کشد  چهارشنبه نیست؟ ای تنومند ای رقت‌انگیز ای مسلط بر پنجره‌ها، گلدان‌ها، قیچی‌ها، خاکروبه‌ها ای … بیش‌تر بخوانید “چهارشنبه” »